Polonistyka

Listopad 1818 roku postawił przed uczelnią zupełnie nowe zadania i to na ogromną skalę. Ze wszystkich stron napływali studenci i młodzi pracownicy nauki. Środowisko uniwersyteckie za punkt honoru przyjęło sobie jak najszybsze odbudowanie szkolnictwa średniego. Praca uczelni szła pełną parą, a Katedra Historii Literatury Polskiej promieniowała na odradzające się życie umysłowe w całym kraju. Chrzanowski nadal reformował program studiów zwracając teraz szczególną uwagę na przygotowanie dydaktyczne przyszłych nauczycieli literatury i języka ojczystego. Był to także okres usamodzielniania się kolejnych naukowych sław: m. in. Stanisława Pigona, Romana Pollaka, Henryka Gaetnera, Juliana Krzyżanowskiego. W 1931 roku I. Chrzanowski przeszedł na emeryturę, bowiem władze ministerialne nie zgodziły się na normalnie praktykowane, przedłużenie kontraktu profesorskiego. Decyzja ta była wynikiem, nasilenia prób ograniczenia autonomii uniwersytetu. W polonistycznej katedrze rozpoczyna się. więc era St. Pigonia i Stefana Kołaczkowskiego. Ich działalność przyczynia się do dalszego, szybkiego rozwoju polonistycznego środowiska.